കഥ - പ്രകാശത്തിന്റെ വഴി

 കഥ - പ്രകാശത്തിന്റെ വഴി

പട്ടണത്തിലെ വലിയൊരു ആശുപത്രിയുടെ ജനാലയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന് ആകാശം നോക്കുകയായിരുന്നു രാഹുൽ. പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം കൈവിട്ട ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു അയാൾ. കുറച്ചു നാളുകളായി അലട്ടുന്ന രോഗവും, ജോലിയിലെ പ്രതിസന്ധികളും അയാളെ മാനസികമായി തളർത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന നിമിഷം.

തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിയിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി. ഏറെ നാളായി ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല. ഉള്ളിൽ തോന്നിയ നിരാശ മുഴുവൻ ഒരു പേജിലേക്ക് പകർത്തിവെക്കാൻ അയാൾ പേനയെടുത്തു. "ഇനി മുന്നോട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല, എല്ലാം അവസാനിച്ചു" എന്ന് എഴുതിത്തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം അയാൾ ആ പേജ് കീറിക്കളഞ്ഞു. സ്വന്തം സങ്കടങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

"എന്താ രാഹുൽ, മുഖത്തൊരു വെളിച്ചവുമില്ലല്ലോ?"

മുറിയിലേക്ക് വന്നത് ഡോക്ടർ തോമസായിരുന്നു. പ്രായത്തിന്റെ പക്വതയും എപ്പോഴും മുഖത്തുള്ള ആശ്വാസം തരുന്ന ചിരിയുമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. രാഹുലിന്റെ കട്ടിലിനരികിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എന്താ ഡോക്ടർ, ഞാൻ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ജീവിതം നേരെയാകുന്നില്ല. എല്ലാം ഒരു കനത്ത ഇരുട്ട് പോലെ തോന്നുന്നു," രാഹുൽ തന്റെ സങ്കടം പങ്കുവെച്ചു.

ഡോക്ടർ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു ചെടിയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. അത് ഒരു ചെറിയ മൺചട്ടിയിൽ വളരുന്ന പച്ചച്ചെടിയായിരുന്നു. "രാഹുൽ, ആ ചെടിയെ കണ്ടോ? വലിയൊരു മരത്തിന്റെ തണലിലാണ് അത് നിൽക്കുന്നത്. സൂര്യപ്രകാശം നേരിട്ട് കിട്ടാൻ അതിന് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എങ്കിലും അത് തളർന്നുപോയില്ല. ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ വരുന്ന ചെറിയൊരു പ്രകാശകിരണത്തെ നോക്കി അത് മുകളിലേക്ക് വളരുകയാണ്. ജീവിതവും ഇതുപോലെയാണ്. പൂർണ്ണമായും ഇരുട്ടടഞ്ഞു എന്ന് കരുതുമ്പോഴും എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ പ്രത്യാശയുടെ വെളിച്ചം അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടാകും. അതിലേക്ക് ശ്രദ്ധിക്കൂ, ജീവിതം വീണ്ടും മനോഹരമാകും."

ഡോക്ടർ തോമസ് പോയതിനുശേഷവും ആ വാക്കുകൾ രാഹുലിന്റെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പ്രശ്നങ്ങൾ താൽക്കാലികം മാത്രമാണെന്നും, മനസ്സ് വെച്ചാൽ ഏത് ഇരുട്ടിനെയും മറികടക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നും അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയും അയാൾ ഓർത്തു.

ഇനി തോറ്റുകൊടുക്കാൻ അയാൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. മനസ്സിലെ സങ്കടങ്ങളും നിരാശയും മാറ്റിവെച്ച്, ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി ജീവിച്ചു തുടങ്ങാൻ അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു. കാരണം, പ്രതീക്ഷയുടെ ആ ചെറിയ പ്രകാശകിരണം ഇപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലും തെളിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു!

Written by Madhav Taliparamba